تو کتابهای به درد نخور زبان فارسی فقط یه چیزش به دردم خورد و اونم تشویق به نوشتن بود. کمابیش خاطراتم رو می نوشتم تا اینکه با وبلاگ نویسی آشنا شدم. همون میوه ممنوعه ای که طعمی لذت بخش برایم به ارمغان داشت و دارد. فعلا جسته گریخته می نویسم برای فردا هایی که قرار است این روزها را به خاطر آورم.