اين يک ماه گذشته گريه امانم نمي داد، مدام با خود تکرار ميکردم مگر ما چه مي خواستيم؟

با اينکه از مقام معظم سروري يا به قول محسن نامجو، فقيه خوشگله، جگرمان خون بود؛ با اينکه داغ اميدرضا ميرصيافي، اميرحسين حشمت ساران، يعقوب مهرنهاد و تعدادي از جوانان فعال مدني رو بر دل داشتيم؛ که طي يکسال گذشته توسط ضحاک زمان و بدون دادرسي و محکمه عادلانه در خون خويش غلتيدند؛ با همه اين مصيبت ها، با همه تحقيرها، با همه به حساب نيامدن ها، در خيمه شب بازي انتخابات شرکت کرديم. چرا که معتقد بوديم ايران را بايستي بدون خشونت، بدون سر دادن شعار مرگ وبا شعار زنده باد، بسازيم. راي سبز ما اسم سياه تو نبود. تويي که همه داشته هايمان را به سخره گرفته بودي، تويي که مکتب زر و زور و تزوير را جاني دوباره بخشيده بودي!

مطلوب ما کتک خوردن از يابو سواران گمشده در ولايت نبود. ما کجا و اين چماق به دستان معتکف بيت معظم، اين کلاب (جمع کلب=سگ) درگاه ولايت، اين بي خبران  از انسانيت کجا؟ ما چکار به" خون در رگ" ذوب شدگان ولايت داشتيم که بخواهند رگ گردنشان را بر نواختن ما کلفت کنند؟ هيهات من الذله!  ما بسيار از اينان به دور بوديم. اينانند که دنيا را بر خود و بر ما تلخ کردند و مي کنند. ما را چه به اينها و آن خداي حقيرشان؟

ما چه خواستيم جز اثبات منتخب بودن رييس جمهوري که اعتقاد داشتيم بيش از آنکه انتخابي باشد، انتصابي ست. ما را چه به انقلاب مخملي؟ ما چکار به اعتقادات عقب مانده و قرون وسطايي شما داشتيم؟ شما به دعاي کميلتان مشغول بوديد و ما به ميليونر زاغه نشين و بنجامين باتن و جبر جغرافيايی مان.

هم اينک نيز شما گرد ترس و ترديد و نااميدي بر سر ما ميپاشيد! ما تمام تلاشمان در شستن اين گرد و غبارهاست. ما نمي ايستيم! ما آنچه بر سرمان آورديد را تلافي نخواهيم کرد، درعين حالي که از ياد هم نخواهيم برد. ما به حقوق انسانها پايبنديم. ما و شما بسيار متفاوتيم!

ندای سهراب