هر چی می خوام امسالم رو با یه مطلب نومیدانه آغاز نکنم، نمی شه! فکر می کنم دچار افسردگی شدم.

دیگه خداییش داره حسودیم میشه به اونایی که تو این شرایط هنوزم سر پا واسادن و مرد و مردونه دارن می جنگن. من که مدت هاست پرچم سفیدی بالا سرم گرفتم و منتظر اعلان پایان این بازی تکراری و خسته کننده ام!

با یکی از دوستای خیلی نزدیکم تو ولایت یعنی روستامون که اوضاعش به مراتب از من بدتره رفته بودم سیزده به در کنم،هر چی هی می خواستم بهش روحیه بدم واسه ادامه زندگی سگیش هی دستم از پام درازتر می شد و واسه همین فقط گوش می دادم اون چی میگه. یه جایی گفت: می دونی چیه؟ گفتم :بگو. گفت : تو زندگی هیچ چیزی نه من رو دیگه خوشحال می کنه و نه ناراحت! من هیچ چیزی نتونستم بگم. فقط می خواستم زار زار گریه کنم. بعد یه مدتی که حالمون بهتر شد گفتم می دونی چیه ممد؟

"واسه من که درس خوندم آینده تاریکه، واسه تو که واسادی اینجا و با ذره ذره وجودت داری نون در میاری،زندگی تاریکه، واسه اونی که می کنه میره همین جور واسه اونی که می مونه همینطور و عقل حکم میکنه که شرایطی که پیش اومده تقصیر ما نیست تقصیر گذشتگانمونه که ندونستن باید چه کار کنن و نسلی مثل ما رو تربیت کردن که سرشاریم از پوچی و سردرگمی و بیهوده گی و گفتم : ببین ۲۵ سال با سختی و فلاکت و فقر و بدبختی زندگی کردیم رسیدیم به اینجا، فوقش ۲۵ سال دیگه عمر می کنیم که مطمئنا از این ۲۵ سال بدتر نمی تونه باشه پس:

تخمت! همه چی به تخمت!اصلا بی خیال زن و زندگی و خونه و ماشین

و سر و سامون گرفتن،اصلا آدم فکر نکنه بهتره"

البته نمی دونم چقدر از مطالب بالا رو همون موقع بهش گفتم یا قبلش یا بعدش! اینش زیاد مهم نیست. مهم اینه که با اینکه دوستم نه زیاد درس خونده بود و نه زیاد با آدمای مختلف سر و کار داشت ولی دید خیلی بازی داشت که از خیلی از دوستای اینجام دنیا دیده تر بود و این قضیه رو باره دیگه به من نشون داد که آدما تو سختی ها و مشکلات خیلی خیلی ساخته می شن اگر چه از یه طرف دیگه آب میرن!

مخلص کلوم

تخمت!

نوشته شده در سه شنبه بیستم فروردین 1387ساعت 15:13 توسط م. ا. آ فتاب| |