شده قضیه من٬تا موقعی که امتحان داشتم مثل خر سرم به همونا گرم بود حالا که کمی آسوده تر شدم به خیال خودم باید راحت تر بشم بدتر شدم و تو فکر و خیال های متفاوت و عجیب و غریب فرو می رم.

۱-دیروز رفته بودم پارک داشتم سیگار می کشیدم و غرق در تفکر که بالاخره می خوام چیکار کنم.هرجور برنامه رو می چیدم و می رفتم بالا آخرش به این میرسیدم"که چی؟"

تو همین کلنجار رفتن ها بودم که دیدم یه دختر سه چهار ساله سوار یه دوچرخه که زیر چونه ش رو هم چسب زده بود که به نظر می رسید به خاط ر افتادن از دوچرخه باشه مثل یه پری کوچولو با اون بالهای قشنگ و زیباش داره با تعجب و چشمان گردش به من نزدیک میشه٬یهو یه چیزی تو دلم ترکید می خواست اشکم در بیاد٬اگه که نمی گفتن دیوونه ست می گرفتم و یه بوسه از پیشونیش می کردم.اینقدر ساده و بی ریا و زیبا نگاهم می کرد که یه لحظه فکر کردم تمام معنای زندگی همینه .یعنی تنها چیزی که می تونه آدم رو به زندگی امیدوار کنه و این چرخش ملال آور رو برای مدتی برا ما آسون تر کنه یه همچون چیزیه یه کودک معصوم و بی ریا بایه نگاه شبیه یه چشمه ٬سرشار از پاکی و زلالی.آخ که هنوز تو ذهنم لذت اون نگاه پاک و با تعجب کودک رو به خودم ٬دارم مزه مزه می کنم.

با خودم فکر می کنم بیخود نیست که با این وضعیت اسفناک ازدواج در کشور ما چطور خونواده ها تا اندازهای باز دووم می یارند.من که فکر می کنم همین نگاه های معصوم نگهدارنده کانون خانواده ها(اگر بشه اسمش رو خونواده گذاشت تا بعدش کانون هم داشته باشه)باشه٬من که بدجور تحت تاثیر اون قرا گرفتم.

۲-تعهد اخلاقی زن و مرد نسبت به هم دیگه می تونه یکی از مهمترین عوامل برای پایداری خونواده ها بشه.تعهدی که زن و مرد در ابتدای ازدواج بهش پایبند می شن و با همون یه خونواده جدید رو بنیان می ذارن.که فراره پابه پای هم و دست تو دست همدیگه مسیر پر پیچ و خم زندگی رو طی کنن.

تو این راه خیلی مشکلات هستش و خیلی گردنه های خطرناک پیش پای اونا می یاد که همونطور که گفتم به کمک همدیگه باید ازشون گذشت .ممکنه که بعضی مواقع درجا بزنن٬راه رو اشتیاه برن٬یا حتی بعضی موقع ها از فرط فشار و خستگی راه فکر کنن که هم راه غلط هستش و هم همراه و ... ولی اگه اون چیزی که پیوندشون داده عشق باشه و دوست داشتن می تونن به همه این ها غلبه کنن و تکیه گاه مطمئنی واسه هم باشن .حالا فکر کن یکی از اونا بدون هیچ دلیلی و بدون هیچ اجباری بخواد تو این مسیر به اون یکی نارو بزنه چه می دونم زیر آبی بره و...واقعا واسه اون یکی دیگه چی می مونه؟جدی تحملش خیلی سخته ٬حتی جدا شدن هم درمونش نیست ٬موندن هم که مثل یه خوره به جون آدم می افته٬تازه اگه تو این مسیر دو تا هم شده باشه سه تا که اوضاع بدتر میشه ٬حالا فرض کن اون سومیه هم فقط مال یکیشونه و مال اون یکی نیست و تازه طرف روحشم خبر نداره نه نفر دوم می دونه چه خبره نه نفر سوم.حالا بعد از چند سال نفر اول عذاب وجدان می گیره که ای بابا این چه کاری بود کردم؟

چی فکر می کنید؟خودتون رو بذارید به جای هر کدوم از این سه نفر همراه و اون نفر چهارمی هم که خودش همراه داشته و خالصانه و بدور از هر شعاری احساستون رو درک کنید.چی میبینید؟اگه که خواستید بهتر بدونید بریداینجا